Familiedrama

Met de broers van mijn overgrootvader Cornelius Dasse Keppel Hesselink heb ik u al eens laten kennismaken. Vandaag wil ik het speciaal hebben over Hendrik, de jurist. Het was mij al jaren geleden opgevallen, dat zijn overlijdensplaats en -datum (Nijmegen 21 juni 1899) overeenkwamen met die van zijn vrouw. Het lag dus voor de hand te veronderstellen, dat zij bij een ongeluk samen om het leven waren gekomen (eerst dacht ik zelfs, dat het op een verschrijving berustte). Tien jaar geleden besloot ik op onderzoek uit te gaan in het gemeentearchief van Nijmegen en speciaal de kranten van die dagen eens na te lopen. Want zoiets zou niet onvermeld zijn gebleven. Het verhaal stond inderdaad in geuren en kleuren in de Provinciale Geldersche en Nijmeegsche Courant van Vrijdag 23 Juni 1899 en de toedracht was anders dan verwacht. Leest u zelf mee:

"Nijmegen, 22 Juni

Gisteren heeft zich alhier een drama afgespeeld, waarvan wij op verzoek van de familie niet aanstonds melding hebben gemaakt. In een kleine villa aan de Voorstadslaan woonde mr. H.K.H., O.-I.. rechterlijk ambtenaar met verlof en zijn gezin, bestaande uit zijne echtgenoote en twee kinderen. Toen mevr. K.H. omstreeks half elf bezig was met het begieten van bloemen in den voortuin ontving zij plotseling een schot, dat haar in de rechterzijde trof. Zij kon nog eenige passen doen naar den tuin der buren, waar zij echter neêrstortte. De toegebrachte wonde was zoo hevig, dat mevr. K.H. kort daarna bezweek, zonder een woord te hebben kunnen uiten. Personen, die zich in de Voorstadslaan bevonden, zagen een heer - mr. K.H. - in vollen vaart wegrennen in de richting naar de stad. Intussen werd der gewonden vrouw hulp verleend door den heer Dr. van Duijl, die juist met zijn rijtuig passeerde, en begreep men, dat niemand anders dan haar echtgenoot het schot kon hebben gelost; niemand was daarbij echter tegenwoordig geweest.‘s Namiddags omstreeks één uur heeft mr. K.H. zelf met een revolverschot een einde aan zijn leven gemaakt op een der kribben achter het voormalige fort Kraaijenhof, hetgeen door een op de andere krib zittenden visscher werd gezien. Politie en maréchaussée waren spoedig ter plaatse en is door de zorgen der politie het lijk naar de woning aan de Voorstadslaan overgebracht.Van bevoegde zijde wordt ons nog medegedeeld, dat mr. K.H., die de ontzettende daad aldaar pleegde, reeds gedurende geruimen tijd voor allen, die hem kenden, een psychologisch raadsel was, zoodat ook niemand bizonder verrast bleek bij de tijding, en aan den naamletter in de bladen terstond aan hem gedacht werd. Allerlei dwaze ideeën hadden zich langzamerhand van hem meester gemaakt. Reeds herhaaldelijk voor ‘s lands dienst in Indië afgekeurd, werd toch telkens weder zijn verloftijd met behoud van volle traktement verlengd, kennelijk met het doel, hem voor ‘s lands dienst te behouden. Hij was dan ook lang geen onverdienstelijk ambtenaar. Echter reeds gedurende een reeks van jaren leed hij aan Melancholia, die eindelijk den vorm aannam van vervolgingswaanzin. Hij vreesde voor veel en bijna voor ieder, was eenzelvig en deed uiterst geheimzinnig en bedektelijk. Deze waanzin werd van dien aard, dat de bekende noodlottige afloop het gevolg er van was."

Vervolgens een advertentie van 24 Juni:

"Eergisteren overleden te Nijmegen mijne geliefde Kinderen

Mr. HENDRIK KEPPEL HESSELINK, O.I. Rechterlijk Ambtenaar met verlof

en zijne Echtgenoote

JOSINE JONKHEIJM.
Uit aller naam

Mevr. Wed. H.G. KEPPEL HESSELINK-VIëTOR

Renkum, 23 Juni 1899.

Volstrekt eenige kennisgeving"

Tenslotte een bericht over de begrafenis in de krant van Zondag 25 en Maandag 26 Juni 1899:

"Nijmegen, 24 Juni

Hedenvoormiddag had op de begraafplaats “Rustoord”, van de Herv. Diaconie alhier, de begrafenis plaats van mevrouw en mr. K.H., Woensdag j.l. alhier op zoo droevige wijze overleden. Een groote menigte was op de been langs den weg, dien de treurige stoet volgde. Op de kist van mevr. K.H., die in den eersten lijkwagen werd vervoerd, waren vele schoone bloemen neergelegd.De aanwezigheid der beide kinderen aan het graf hunner ongelukkige ouders gaf iets diep tragisch aan deze teraardebestelling, die overigens in grooten eenvoud werd voltrokken."

Dramatisch, nietwaar? Dat vond de familie indertijd ook en het voorval werd uit het collectieve geheugen gewist - er werd niet meer over gesproken. De beide kinderen hebben het drama later ook naar hun eigen kinderen toe verzwegen. Zelfs ik heb 10 jaar getwijfeld, of ik het verhaal naar buiten zou brengen, maar vandaag is het er dan. Er zijn een paar opvallende zaken te noteren. De familie had kennelijk tijd nodig om op een adequate manier op de gebeurtenis naar de pers toe te reageren. Er moest een verklaring komen, maar welke? Het werd gegooid op de dwaze ideeën van broer Hendrik. Misschien was hij inderdaad somber, maar dat had dan misschien wel een oorzaak en zou wel eens kunnen liggen in de ontrouw van zijn vrouw Josine, die een relatie had met haar zwager, die kort daarvoor weduwnaar was geworden. Zou je er niet gek van worden? En tot een wanhoopsdaad komen? Een misdaad uit passie, maar dat kon natuurlijk niet in de krant. Dit althans is mijn lezing. Deze geschiedenis heeft zeker vele, vele jaren lang als een donkere wolk boven de familie gehangen en verhoudingen vergiftigd. Mogelijk heeft het ook geleid tot de scheiding van mijn overgrootouders in 1902.

Informatie uit het bevolkingsregister Nijmegen: Josine vestigde zich met de kinderen op 7-9-1897 op het adres Voorstadslaan 324 te Hees, afkomstig van Heerlen. Hendrik volgde op 28-7-1898, afkomstig van Batavia. De kinderen gingen op 25-8-1899 naar Arnhem.

Het graf is in 1999 geruimd. Zouden de kogels toen nog zijn aangetroffen?

Op de plattegrond uit 1865 in rood het Fort Kraaijenhoff en de Voorstadslaan. Door erop te klikken kan de kaart groter worden gemaakt.

Glas

Een venster van de Dom van Regensburg

Een tijdreis door de glazen Europesche cultuurgeschiedenis kan aan de toeristische Glasstrasse in het Bayerische Wald worden gemaakt. In dit gebied wordt al sedert minstens zeshonderd jaar glas geproduceerd. Dat geldt ook voor het aangrenzende Boheemse Woud in Tsjechië. In Frauenau bevindt zich het zeer fraaie, modern ingerichte glasmuseum en vorige week was ik daar op bezoek. In het museum begint de tijdreis bij de antieke culturen van Mesopotamië en Egypte, gaat via de Romeinen naar de steden met de middeleeuwse kathedralen, vervolgens naar Venetië, de Renaissance en de Barok, om uit te komen bij de industriele revolutie van de negentiende eeuw en de moderne glasproduktie van de tegenwoordige tijd. Glas is een fascinerend materiaal dat, bewerkt door vaklieden, oneindig vele vormen kan aannemen. Glas als kunstuiting en als gebruiksartikel. Het museum laat er prachtige voorbeelden van zien. Bert Haanstra's korte film 'Glas' wordt er ook vertoond.

Als genealoog vraag ik mij in elke bezochte plaats af, of voorouders van mij daar hebben gewoond. Zo verbind ik steeds plaatsnamen met familienamen. Honderden van zulke combinaties heb ik paraat. Uit het Beierse Woud komt, voor zover ik weet, geen verre voorvader, maar in het museum was het wel net alsof ik leden van de familie Van Marienhoff in levenden lijve ontmoette. Zij waren meerdere generaties lang 'glaesemaeckers' in de stad Utrecht. De oudste, die ik heb kunnen achterhalen, is Henrick Itzen van Marienhoff. Hij moet rond 1540 zijn geboren. Diens achterachterachterkleindochter Agatha van Marienhoff (geb. 1690) trouwde met de Goudse glazenmaker Albert Mering en hun dochter Christina met de Culemborgse verver en glazenmaker Leendert Denick (geb. 1708 te Maassluis). Zo zie je maar weer eens, hoe er binnen een bepaalde beroepsgroep huwelijken werden aangegaan en deze lijnen soms door de eeuwen heen zijn te volgen. Net als nu werd ook vroeger het schildersberoep vaak samen met dat van glasmaker dan wel glaszetter uitgeoefend.

Maquette van een glasblazerij, zoals te zien in het glasmuseum
te Wertheim (Duitsland).

Ook moest ik in het glasmuseum denken aan een andere voorvader, namelijk Hendrik Stolle. Hij was glasblazer en mogelijk afkomstig van Hagen of Herdecke in het Roergebied. Hij vestigde zich in Amersfoort, waar hij in 1746 trouwde. Zijn zoon Casper Stol werd eveneens glasblazer in Isselt en Nijkerk. Ook zijn genen zijn in mij aanwezig. De glasmakers vormden trouwens een nogal vrij volkje, dat zich weinig aantrok van rangen en standen of de beperkingen van de gilden. Zij reisden, gedreven door economische motieven, dikwijls door Europa. Opzegtermijnen bedroegen soms maar een uur en ze waren binnen het volgend uur vaak al weer op weg naar een volgend avontuur. Specialisten als zij waren immers overal welkom.
Als brildrager heb ik altijd glas voor ogen, ook al is het tegenwoordig dan nepglas. Het is glashelder, dat mijn voorouders daarentegen zo echt zijn als het maar zijn kan. Hoewel, voormoeders zijn zekerder dan voorvaders. Maar dat is een ander verhaal, voor later.

Gens Nostra 60 jaar

Sinds heel wat jaren ben ik lid van de Nederlandse Genealogische Vereniging. Mijn lage lidmaatschapsnummer 103262 getuigt daarvan. De vereniging geeft sinds 1946 het maandblad Gens Nostra uit en in 1997 werd een dubbel CD uitgegeven met de eerste 50 jaargangen. Natuurlijk heb ik deze toen aangeschaft. Nu heb ik ook de DVD gekocht, waarop de jaargangen 1946-2005 staan ingescand, allemaal in PDF formaat. Vandaag kwam deze binnen en ik heb het schijfje gekopieerd naar de harde schijf op mijn PC en ook de index gedownload. Dit gezipte bestand vervolgens uitgepakt naar de programmamap en zie daar, het werkt allemaal perfect. Ook het zoeken gaat snel. Net zat ik mij af te vragen, wat ik zal doen met de originele DVD, die ik eigenlijk niet meer nodig heb. Wel, deze is bied ik aan voor €12,00, incl. porto naar Nederland, bij betaling vooraf (ik heb er €20,26 voor betaald). Een 1 dag oud tweedehandsje, zo uit de showroom! En al die oude losse nummers gaan maar naar het oud papier, of wil iemand deze gratis bij mij komen afhalen? Wie belangstelling heeft sture een mailtje. Vanaf volgende week dinsdag ben ik trouwens 3 weken met vakantie, dus schieten ook de blogbijdragen er enige weken bij in. Tot half mei!

P.S. De DVD is inmiddels (24.4) verkocht.

Afbeelding: Het decembernummer van 2005.

Coolsingelziekenhuis

Dit is een in 1911 verstuurde ansicht van het Coolsingelziekenhuis in Rotterdam. De geplakte postzegel is er een van 1 1/2 cent! Mijn vader Herman Gijsbert Hesselink zou deze ansicht ook zeer hebben gewaardeerd vanwege de afgebeelde electrische tram (hij was een echte spoorweghistoricus). Maar ik vind het daarom ook een aardig plaatje, omdat een naamgenoot van mijn vader, de op 17 januari 1837 in Tubbergen geboren Herman Gijsbert Hesselink, stadsgeneesher van Almelo, in 1880 door de gemeenteraad van Rotterdam werd benoemd tot geneesheer-directeur van dit ziekenhuis. Of de raad daar achteraf zo blij mee was is de vraag. Onder zijn directoraat zou het ziekenhuis (maar dat lag zeker niet alleen aan hem) zijn oude glorie verliezen en een 'alledaags' ziekenhuis worden. Hij was een grote, statige verschijning, rustig en kalm, met weinig gevoel voor humor. Hij was weinig bereisd en op het provinciale af. Streng, maar rechtvaardig. Hij kwam zeker wat arrogant over en had een voorliefde voor ingewikkelde, in het Latijn geformuleerde diagnoses. Wat denkt u van: "Emphysema subcutaneum totius fere corporis post punctionem capillarium de medico extra nosocomium"? Het klinkt nogal erg. Nog een aardig verhaal (nou ja, aardig...): In 1899 waren patientes aan het bijklussen, terwijl ze in hun ziekenhuisbed lagen. Bijvoorbeeld een teringlijdster in de laatste fase van haar ziekte, die een baljapon aan het naaien was. Directeur Hesselink verbood dit, vanwege het gevaar voor overmatige inspanning. Bovendien zouden de waaksters de patientes voor 'dwangarbeid' kunnen gaan misbruiken. Diezelfde waaksters plachten soms het eten van de patienten zelf te verorberen, dan wel dit aan de hoogstbiedende op zaal te verkopen.

Dr. Herman Gijsbert Hesselink overleed in Rotterdam op 7 april 1901. Hij liet een weduwe en vier kinderen na. Zijn zoon heeft zelf als arts in het Coolsingelziekenhuis gewerkt.

De Gerwe

Enige tijd geleden schreef ik over de begrafenis van mijn grootvader Engbertus Hesselink op het kerkhof Oud-Leusden bij Amersfoort in 1930. Vorige week heb ik zijn graf samen met 'fotoneef' Ard bezocht. Wij waren daar sinds de begrafenis van onze grootmoeder in 1967 niet meer geweest en troffen het graf in goede conditie aan, zeker in vergelijking met aangrenzende graven. Het meest opvallende is natuurlijk de spreuk op de grafsteen: "PLANT, ZUSTERS, PLANT GEEN VREEMDE BLOEMEN OP 'T OUDREN GRAF". Waar zou dat wel vandaan komen? We hadden geen idee. Navraag in de familie leerde ons, dat het een versregel is uit het gedicht "De Gerwe" van de Vlaamse dichter en priester Leonard Lodewijk de Bo (1826-1885). Ik laat u meegenieten van dit gedicht:

DE GERWE

Aan mijne Zusters

Plant, Zusters, plant geen vreemde bloemen
Op 't Oudren graf!
Bij andren mag dat prijsbaar noemen;
Ik ra 't u af.

Want 't schiet van eigen op die graven
Een minzaam kruid,
Een zinnebeeld van deugd en gaven
Eenbaarlijk uit.

Dus, Zusters, laat dat kruid in wezen
Op 't Oudren graf,
En plukt er, als gij daar gaat lezen
Een bloemken af.

En denkt hoe Vader, denkt hoe Moeder
Hier leefde op aard,
En weest, gij Zusters met uw Broeder
Zulke Oudren waard.

Zulke Oudren!... Ach, 't was in den morgen.
Drie jaar verschee'n
Dat Zij, dat Oudrenliefde en zorgen
Dat 't al verdween!

Geen uchtendgroet meer klinkt ons tegen:
"Goên morgen, kind!"
Geen hand meer die den avondzegen
Op 't voorhoofd print.

Alleen het voorbeeld dat zij gaven,
Verblijft ons bij;
Alleen hun stof en hunne graven
Behouden wij!

En nog mag 'k daar naar mijn behagen,
Niet knielen gaan.
'k Moet elders heen voor lange dagen.
'k Moet hier van daan.

Maar derf ik dezen laatsten zegen,
Dat bloemkruid toch
Groeit om end om en lacht mij tegen
En troost mij nog.

Afbeeldingen: W. Hesselink-Schraa. Gerwe is een volksnaam voor Duizendblad.

Familiearchieven.nl

Wegwijzers voor internet genealogie zijn er in alle soorten en maten. Denk alleen maar eens aan genealogie.startpagina.nl en soortgenoten, of aan Geneaknowhow.net. Het zijn er te veel om op te noemen. Een nieuwe loot aan de (stam)boom is familiearchieven.nl van Carla van Beers. Het bijzondere daaraan is, dat het niet alleen maar om stamboomonderzoek gaat, maar ook verwante gebieden erbij betrekt. Carla schrijft: "een gids en een verzamelsite voor iedereen met interesse voor geschiedenis en nieuwsgierigheid naar verhalen met een historisch en persoonlijk perspectief". De vormgeving vind ik daarbij erg aantrekkelijk. Zo zijn er o.a. rubrieken over brieven, fotografie, egodocumenten, bronnen, reisverhalen, dagboeken. Inderdaad allemaal interessant om de familiegeschiedenis niet alleen handen en voeten, maar ook gezichten te geven. Voor zover ik het kan bekijken bevat de site geen eigen materiaal, maar is het een verzameling links in een modern jasje.

Zelf heb ik natuurlijk ook een eigen favorietenverzameling opgebouwd. Een heel klein gedeelte daarvan bevindt zich op de ´Hesse-LINKS´ pagina op mijn genealogische website.

Vermist: Ineke

Iets aparts is de bijdrage van vandaag. Ik zoek iemand, van wie al sinds 1990 de verblijfplaats onbekend is, maar Amsterdam is een goede mogelijkheid. Het gaat om een ver familielid, dat zich noemt "Ineke Keppel Hesselink". Zij is geboren op 24 december 1947 in Den Haag. Beste Ineke, wil je je bij mij melden? Of weet iemand anders iets over haar? Ook haar halfbroer zou het geweldig vinden haar weer te zien.

Chirurgijns

Chirurgijns, dat waren toch die kwakzalvers, die in vroeger tijden mensen zonder verdoving een kies trokken? Of als het moest ook een been afzetten? Dat beeld klopt wel zo ongeveer ja, maar kwakzalvers waren het niet bepaald. We zouden nu van vaklieden spreken, het was een ambacht. De chirurgijns werden ook wel heelmeesters genoemd. Ze leerden het vak van een meester chirurgijn en moesten een aantal examens afleggen, voor ze tot het gilde werden toegelaten. Tegenwoordig zou je spreken van 'eerste lijns zorg'. Een lezenswaardig artikel is Het barbiersgilde en chirurgijnsgilde van Rotterdam. De illustratie is ook daaruit afkomstig. Ook andere plaatjes doen je toch nog een beetje huiveren. Er valt o.a. te lezen, dat in wetenschappelijk en in maatschappelijk opzicht de chirurgijn de mindere van de geneesheer was. De academisch gevormde geneesheer hield zich voornamelijk bezig met inwendige ziektes, de chirurgijn mocht zich uitsluitend bemoeien met uitwendige lichamelijke problemen. Hij mocht operaties van enige omvang alleen uitvoeren op aanwijzing of met goedkeuring van de doctor medicinae, die bij de ingreep aanwezig behoorde te zijn. Om hun inkomsten wat op te krikken waren de meeste chirurgijns ook barbier. Pruikenmaken hoorde daar ook bij. U kent nog de witte stokken met de rode windsels aan de gevel van kapperszaken? Het symboliseert waarschijnlijk de stok, waar de arm op leunde bij het aderlaten. Er waren chirurgijns, die een zwervend bestaan leidden. Sommigen waren echt gespecialiseerd in bepaalde operaties, zoals kiezentrekken of breuksnijden. Min of meer gesjeesde chirurgijns zochten vaak hun toevlucht tot het vak van scheepschirurgijn. Daar waren de aanstellingseisen soms lager. Een chirurgijn bij het leger werd ´veldscheerder´ genoemd.

In mijn bestand heb ik een aantal chirurgijns zitten. Voor de verandering wil ik ze hier eens noemen:

Abraham van Heel (1616-1653) te Rotterdam
Abraham van Heel (geb. 1657) te Rotterdam
Jan Maarts (overl. voor 1619) te Westkapelle
Gerard Planten (1683-1758) te Varsseveld
Gradus Planten (geb. 1712) te Batavia
Derk Planten (1707-1748) te Enschede
Derk Planten (overl. ca. 1700) te Varsseveld
Gerrit Jan Planten (geb. 1714) te Enschede
Benedictus Berger (1602-voor 1660) te Amsterdam
Fredrik Noorthoorn (overl. voor 1728) te Amsterdam
Philippus Dooreweert (1668-voor 1727) te Scherpenzeel
Pieter Doorwaart (overl. na 1727) te Amsterdam
Daniel Vogel (overl. voor 1708) te Zaltbommel
Jan Matthias Hesselink (1659-na 1731) te Zelhem
Jacobus de Jonge (1760-1815) te Oude Pekela
Jan Roelofs Rentmeester (1644-na 1701) te Amsterdam
Derck Haselhoff (1600-1655) te Wedde
Lucas Haselhoff (1643-1723) te Blijham
Jan van de Kamer (1756-1779) bij de VOC

Is het naïef van mij te denken, dat deze chirurgijns het ook niet leuk vonden benen te moeten amputeren? Zonder verdoving?

De schepping

"En God schiep de genealogen, man en vrouw schiep hij hen. En de genealogen zorgden voor nageslacht (zij waren immers man en vrouw?) en toen wilden alle genealogen weten, waar zij vandaan kwamen, omdat het zo moeilijk was om uit te vinden, waar ze naartoe gingen. De genealogen wilden vooral weten, waarom ze waren, zoals ze waren en ze keken daarbij ook naar hun voorgeslacht. Alles werd hen nauwkeurig mondeling overgeleverd en soms was er ook wel eens iemand, die iets opschreef. En het was avond geweest en het was morgen geweest, en het ging zo maar door en door. Maar het werd steeds ingewikkelder, de genealogen huwden niet-genealogen en ze raakten het genealogische spoor bijster. De geschiedenis werd langer en vager. Hier wist iemand wel iets, en daar een ander, maar ze wisten niets van elkaar. Ze schreven op wat ze wisten, speurden in plaatselijke archieven, correspondeerden erop los en hielden hun gegevens nauwkeurig bij. Toen ontdekten ze de computer en het nut daarvan om het allemaal overzichtelijk te houden. Vervolgens kwam de GROTE DOORBRAAK: de genealogen gingen hun computers met elkaar verbinden en iedereen uit de hele wereld kon daaraan meedoen. Zo bleek, dat ze samen eigenlijk een heleboel wisten en ze konden elkaars gegevens ook nog controleren en corrigeren. Ze trokken conclusies en kwamen samen tot nieuwe genealogische vondsten, die weer tot nieuwe vraagstukken leidden. Want ze wilden weten: wie is de vader en wie is de moeder? Ze probeerden het samen op te lossen. Om die ene vraag te kunnen beantwoorden: "Wie ben ik?" En de genealogen leefden weliswaar niet langer, maar wel gelukkiger."

Dit was mijn antwoord op de vraag van Bob Coret voor een "1 question interview": "Wat heeft internet de beoefenaars van genealogie gebracht (of wat gaat het brengen)?" Diverse andere mensen hebben al gereageerd, anderen zullen dat zeker nog doen. Nog een reden om Blog Coret in de gaten te houden!

Illustratie: Middenpaneel van "De Tuin Der Lusten" van Jeroen Bosch.

IGI (2)

Het Family History Center in Salt Lake City

Precies een maand geleden schreef ik iets over de IGI, de International Genealogical Index van de Mormonen. In de tussentijd ben ik erachter gekomen, dat deze kerk grote plannen met de site Familysearch heeft, blijkens een krantenartikel uit Utah. Voornaamste doelen: de website steeds gebruiksvriendelijker maken, vooral ook voor beginnende stamboomonderzoekers, en steeds meer kerkelijke doop-, trouw- en begraafregisters als afbeelding van het origineel online zetten. Deze staan nu nog op zo'n 2,4 miljoen microfilms. Verder zal het gemakkelijk worden eigen gegevens toe te voegen. Dat zal ook mogelijk zijn van nog levende personen, maar deze zullen niet op de site worden getoond in verband met de privacy. Duizenden vrijwilligers worden ingezet om de gegevens te indexeren. Om een periode van bv. 150 jaar te completeren zullen enkele jaren voldoende zijn.

Familieonderzoek wordt op deze manier steeds gemakkelijker. Sommigen zullen zeggen, dat het daardoor minder leuk en uitdagend wordt. Daar ben ik het geenszins mee eens. Het leuke zit'm namelijk vooral in de kwaliteit van de onderzoeksresultaten, en die wordt door de nieuwe mogelijkheden ongetwijfeld verhoogd. De originele bron kan immers veel vaker worden ingezien, iets, wat eigenlijk altijd gedaan zou moeten worden. Ook zullen steeds meer mensen zich met genealogie bezig gaan houden, zodat het niet beperkt wordt tot de echte freaks. Drempels worden verlaagd. Lekker toch?